Yoksa

herkesin yüzünde aynı yağmur

benim yüzümdeki bensiz

ben yağmursuzum

yağmursuzluğum sensiz...

sancım sancıdan ayrı

ayrım ayrıdan

küstüm...

hiçteki artı da bu olmalı

yokluğunun ölümlü kahramanı olmak

eksideki hepim gibi

yani gözlerinin acımdaki sıklığı...

bir son ışık her zaman vardı

o muydu özlem

her ışık birbirine son ışık mı yoksa

ışığı anlamıyorum...

renklerim hasta

solgun saatlere varıyor beklemek

ağrılı geçişlerle akıyor günler

kimi zaman kesintili

soğuk bahçeler gibi yalnızım

yaşam aralarına sığıyorum güya

nasılsa kendime sığamıyorum...