Yol

Mahpusluğa yatıyor yollar

Düşlerimi uçurumun doruğuna bırakıyorum

Umutlarım sarkıyor hayatın şaranpolunde

Yol türküleri haliyle yorgun

Üstüme örtülür hasretliğin uzun aralığı

Kırılır barikatında her kış

Dökülür yeşermemiş yapraklar

Uzar gider hep yollar özlem ırmağında

Fırat suyu gibi uzar

Karacadağ eteğinde hoyrat rüzgarından

Hasret tütter siverek kalesinde

Sevinç bekler umarsız bakışlar

Ve umut eklenir yol boyu

Akan cülap çayından

Sancılı bir yolculuk bekleyişinde

Bir zaza çobanın ezberine verdim

Sana olan barak türkülerimi

Umuda yasladım sırtımı suructan geçerken

Unutulmuş bir şey vardı hani

Sınır teleri arkasında el salayan çocuklar

Kim bilir hangi yollar Hangi dilde yasak