Yol Notları

1

Beni dünyaya gönderdiler,

Aşkı yaşa, yaşat dediler.

Ama aşka susamış insan göstermediler.

Ben aşk şarabını içince bana dünya küstü.

Neden küsmesin;

Beni kendi şarabıyla sarhoş etmek istiyordu...

Ve sonra dünya, adımı deliye çıkarıp bana eziyet etti,

Ben gülüp geçtim;

Âşık değiller diye insanlara dokunmadım...

2

Ey dünya!

Beni esir edemezsin sen,

Çünkü ben aşk'ın esiriyim...

3

Ey dünya!

Sevmek seninle sınırlı kalsaydı,

Sevmekten vazgeçerdim.

4

O sıcak sevgiler

Cehennemde yanıyor şimdi

Biz ise,

Donuk sevgiler çağındayız

O özlenen sevgi

Yaşanamayacak kadar güzel

Fark edilemeyecek kadar sade

Duyulamayacak kadar doğal

5

Hiç kimseyle paylaşacak

Hiçbir şeyim yok;

Çünkü ikinci bir kişi yok

6

'Sevmiştim'

Bu söz sevgiye ne kadar yabancı

7

Dağ düştü üzerimize, ağırlığıyla yıkılmadık biz,

İnsan değdi tenimize, acısıyla yıkıldık biz...

8

Bazen karşılaştığımızda biz,

Sitem eder, kırarız birbirimize ikimiz.

Ya da hiç konuşmayız.

Bu sürekli beraberlik isteğinin,

Kısa buluşmalara isyanı mıdır?

Ya da kalpte sevilenin,

Dışarıdaki farklılığı mıdır?

9

Bil ki ben hep aynı yerdeyim

Uzaklaşıp yakınlaşan sensin sevgili

10

Ben, Gül ile Lâle arasında biten; kurumuş bir odunum

Muhâlif bir rüzgârın enseme üflemesiyle öter dururum

11

Eğilip gözlerine baktım:

'- Seni seyredebilir miyim?' dedim,

Usulcacık.

Sandı ki,

Tüm eylemlerin ve insanların,

Gözlerinde ve yüzündeki,

Oynaşmasını seyredecektim.

Belli belirsiz:

'- Evet!' Dedi.

Gözlerimi kapattım.

Şaşırdı.

Sonra anladı ki;

Kalbimde seyrediyorum onu...

12

Cânan'a dedim:

Bir bak; firakınla ağardı saçlarım,

Ömrüm harap oldu...

Cânan gülümsedi:

Karanlık yol ancak bitti; ah nihayet,

Bir de sen bak; zülf-i yâr'imde vakt-i sabah oldu...

13

Ve ben deli!

Aşkla akla kafa tutarım.

Akıl der ki:

' Aşk kullanır seni,

Bil ki kullandırmaz kendisini...'

Ben aşıp onu geçmişim ki;

Suçum haber vermemekmiş,

Haber versem izin verecek mi ki...

Ve sen serserim!

Sana uzanmak, sana sarılmak istiyorum!

Bana gelsen, istediğim sen değilsin biliyorum...

14

İçin ağlasa da kim duyar seni

Kim anlar dışarıda olup biteni

Yusuf''un yüzünü görenler bilir ancak

Züleyha'nın kalbine batan dikeni

15

Aynaya baktı Züleyhâ ve dedi:

'-Buldum seni Yusuf.

Meğer buradaymışsın; yanımda.

Meğer ordaymışsın; karşımda.

Meğer içimdeymişsin; dışımda.

Meğer görünüşümde, görünmede, görünmeyende.

Hepsinde ve hiçbirinde...'

16

Züleyhâ, Yusuf'a bir mektup yazmaya başlayınca

Yusuf diye başladı, Yusuf diye bitirdi.

Gördü ki hitaptan öteye geçemedi.

Anladı ki aşkın nağmesinde ser-nağmeden öte kelam yok.

Ve Züleyhâ'nın lügatinde Yusuf'tan öte sözcük yok...

17

Ve sen ey, her maddenin üstünde yaratılan Cân;

İhtiras ile değil; sevgi ve aşk ile yan,

Güneşin huzurunda kaybolanlardan olma!

Gecenin karanlığıdır, yıldızları parlatan...