Yolcu

hüznümü yaslayıp nergislere

yitik kuşlara masallar anlatıyorum

kaf dağından ankalar kanat çırpıyor

uzun sahralar geçiyorum

üzerime kaktüs kokuları siniyor

ellerimden bir büyülü akşamda

kum taneleri savruluyor

dalgaların dövdüğü uzun sahillerde

solduruyorum güneşi

mehtaplar birikiyor gözlerimde

bir sel misali akarken zaman nehri

başını taşlara vurup gezen

suya benziyor duygular

hayal aleminde kapanırken perde

gerçeğe uzanıyor yollar

sarıp sarmalayıp dünü ve bugünü

yolcu yolunda gerek deyip

hayatı sırtlanıyorum.......