Yolcu

yürüyordu..

açıp kollarını sarmış geceyi

çözmek ister gibi bir bilmeceyi.

yürüyordu..

elinde gölgesi ay ışığının

renginde yıkanmış gökkuşağının.

yürüyordu..

yüreğin örsünde döğmüş hüznünü

doğacak güneşe dönmüş yüzünü..

yürüyordu..

çelik adımları koşar gibiydi

bütün engelleri aşar gibiydi.

yürüyordu..

ne bana yakındı ne benden uzak

yoluna kurulmuş bir kanlı tuzak.

yürüyordu..

görürken aksini yerdeki suda

dağlar tetikteydi ölüm pusuda.

yürüyordu...... durdu...

karanlığı yırtan kurşun sesiyle

yüzükoyun düştü son nefesiyle,

şimdi baş ucunda bir salkımsöğüt

gölgesi ninnidir yaprağı ağıt..