Yolumuz Bahara
karanlık bir ormanın içinden geçiyoruz trenle
göğsümün üzerinde
uykuda başın
başımda sevdan
kederden arınmamış daha
ama dinmiş ağrıları
başımda ılık
gürültüsüz bir anadolu akşamı
karanlık bir ormanın içinden şimdi,
ne kadar da üşengecim bu akşam
içimdeki isi
alnımdaki teri silemiyorum
acıkmışız
toprak, zeytin
ağaç, taze ekmek
ve ellerin yeşil yaprak kokusu
solmasından korkuyorum
kim bilir sonumuzu
belki biz de
katledileceğiz senem ile memo gibi
başımız kesilerek bastırılacak isyanımız
göğsümün üzerinde başın
camı açık kompartımanın
yüzümü örtmüş rüzgarla saçların
saçların
ucu kızıl alevden
yakar tenimi,
saçların
ucu kızıl hançer
yüreğime saplı
bölmüş ikiye
kanım akar kızıl,
saçların dar ağacında sabunlu urgan
sıkar boğazımı
karanlık bir ormanın içinden geçiyoruz trenle
bitmez gidişlerimizden biridir gene
bu gitmelerimiz
her insandan
her çocuk avucundan
her soluktan
yürekte kalan bir iz
yaşanmışlıkların ağıdına dudak tiryakisi değiliz biz
türkü olsun diye değil
zamanın yüzüne derin bir yara açsın diye bu virdimiz
yolumuz bahara
bir papatyayı koklayabilmek uğruna
nisan şafağında