Yükselten Kurban

Ta Adem'den gelir

Kurban olayı;

Habil'in kurbanı kabuldü

Kabil'inki kabil değildi, hak katında.

Kabil kurban etti kendi nefsine

Düşen ilk kan damlasıydı,

Yazıldı alnına katil yazısı

Bu da can almaydı ama;

Kendi nefsine kurban etmişti,

Kardeşini kabil.

Zaman yürüdü,

İbrahim zamanıydı.

Temiz bir kalp sahibi İbrahim

Tek put bırakmadı, kırdı birbir

Öyle bir imana yükseldi ki;

Canından, sevdiğinden vazgeçmek,

Onun sevgisine yükselmek istedi.

Adanmış bir hayatı yaşıyordu

İbrahim.

Hayatta aldığı her nefes,

Çoktan satılmıştı ebediyete.

İbrahim hanifti,

Tevhide kanat açan,

Ölmeden göğe yükselip,

Allah'a ermiş bir kişiydi.

İsmail ebedi bir hayata

Doğmuştu,

Kesilmişti söz, adamıştı İbrahim

En sevdiğine İsmaili.

Mühlet dolmuş,

Vakit kurban günüydü.

Hadi can dedi, yürü;

Adandığın, varlığının sebebine,

Kanat açma vakti geldi.

Ne tereddüt etti,

Ne geri adım attı İsmail;

Yürüyelim dedi, bu canı veren hak

Ondan başka yok ki adanacak/alacak,

Yoluna kurban olunacak ...

İsmaili kurban eden İbrahimi,

Anlamak için insan,

Adamalı Allah'a en sevdiğini, tereddütsüz.

Kendine dönüp bakmalı;

Kaç kurban verdim,

İki parça et mi yükseldi göğe,

Kurban ettiğim hayvan nefsim mi

Yoksa semirtiğim nefsime mi bu kurban,

Değilse;

Düşünmeden, akletmeden kabul olmaz,

Allah katında, kestiğim kurban.

(Kasım 2009- İstanbul)