Yurtsuz Değildi Yağmurlar

Ömrümsün

Son sözüm yürek yüzüm

Yıktın kapımı

Üşümeyi öğrendim

Özgün olmayı çeyiz dökmeyi

Bir of çekince yıkılmadığını dağların

İnsan içinde insan hey hat edip olmayı

Göğsümün üstünde

Kendi ayak izlerim yolcuyum

Kaçkın bir yaprağı düşün

Ölüme koşar özgürlüğe süzülür

Derdimi sevdim aç yatan yalnızlığımı

Tenden çözülüyor nefesim

Ecel ateşe verince dilekler tutmaz

Sulara boğulur ya sıraya giren gülüşler

Boşunaydım boynum elek oldu

Kudret bocadır tavanda asılı gözlerimden

Sonra farkettim ki

Yurtsuz değildi yağmurlar

Güneşi yakın tutunca ellerine

Sahra-i Kebir de olsa ıslak yüreğin

Seviliyor herşey Leyla'nın hatrı için

Çığ da düşse

Koynunda vurulsam da

Derdimi sevdim aç yatan yalnızlığımı

Ömrümsün

Heybemdeki yıldızım

Alnımdaki en güzel yazgım