Yusufçuk Konar / Biz

Yusufçuk konan dallara

Sürünür terim

Teninin buğusu

Düşer avucuma

Kavrulur yüreğim!

Bir sen canlanırsın

Gerisi boş, gerisi yok

Süzülünce yanağına

Domur domur damlalar

Dolanır içimde tuzu sızlatan bir deniz

Menzilim sen olmuşken

Görünmez başka dehliz!

Genzimde boğumlanmış

Sessiz ürperten bir his

Bir melek fısıldıyor kulağıma

Derinden hem de tiz

Birleşsin elleriniz

Açsın yüreğinizde ilk filiz

Seni beni bırakın

Olun bir ömür birlikte

Adınız olsun biz..

12*01*2010