Yüzümde İki Yalnızlık

sakinleşir ay ışığına bakışlarım

ipek yumuşaklığında bir karanlıkta

yüzümde iki yalnızlık metni gibi

arayan bakışlarımın sonrasızlığı

kestane şekeri renginde gelir güz

dingin yansımalarda acılaşır sesim

sorular sorarım yüreğimin ömrüne

zaman evsiz pencere sana baktığım

ceviz ağacının altındaki iskemlede

taç yaprağını saydım tarhlı dudağının

yaz tatillerinin pazar ıssızlıkları kadar

sustum sadece yazılmamışlığını öptüm

anısı akılda eprimiş bulutlara mı kaldım

tuzun suyun ekmeğin içeriğindesin oysa

kır yüklü bir ilkyaz heyecanıyla düşlerken

kirpiklerinin ılık yağmurlu tortusunu

tınısı soylu seslenişlerin ardında hasret

ve kırılgan umutlara gebe şarkıların

kekre gölgesinde akar hayat kendi halinde

sevmekte özlemekte kavuşmakta şiirde cömert

içimdeki kentte bile ulaşamadığım gülüşün

bağladı bekleyişlerimi yeryüzüne toprak nakışlı

kirpiğime serptiğin acılı bereketin hasadıyla

kolum kanadım kırık özeniyorum kuşlara