Yüzüstü

çürüyünce zamanın kıskacı küllenir hazan ışıkları

yarıştığım bir kendim varım artık ulaşmakta ulaşılmazlara

tanımıyorum diri yüzünü akşamların akşamlar tabutu sokakların

inancımda serüveni kaldırımların tınısız adımlarımla...

yalnızlığımın iştahını kabartınca

duraklara sığmayan yağmurun inadı

aklanıyor en doğal haliyle gidişin

ne sen ne yağmur ne gidişin

apayrı bir özlemdeyim şimdi...

gri sahnesiyle şubat öğlen sonu dizginsiz

bekleme provaları yorgunuyum gülünç seremonili

ömrümün iyimserliği çatırdamadan çıkagel istiyorum

çünkü son sislerini dağıtmadan uzak dağlar

öleceğim yüzüstü...