Zaman14/Yağmur

liseli bir kız gibi görünüyor sokaklar.

karşıdan karşıya geçen kuduz bir uyuz gibi adam

üstü başı pasak

elinde çiçek

yalın ay-ak koşuyor.

kuruttu içimi sıcak

aşk bir salyangoz basitliğinde

çığlık atan kızlarla dolu yalnız.

ağzı salyalı iri memeli kadınları

çiziyor zaman

ve

okşuyor.

yabancı sayılmayız dercesine bakıyor gözler,

biz de sizdenmişmişiz.

sessiz şimşekler çakıyor

beynimde.

kafamın içindeki fısıltıları

susturmak, yazmak.

parası ödenmemiş .rospu gibi

kağıttan bir geminin

üzerinde dönüyor dünya.

sesimin ritmi ile sarhoş olmuş aşk.

çıplak çıkıyor sokağa.

diş etleri sızlıyor ruh/umun.

kumda uzanıp dikizliyor.

üzerime geliyor karabulutlar

ve bırakıyor üzerime,

yağmuru.

yağmuru yutmak bile onurunu yüceltiyor insanın.

(Zaman 14)