Zamanın Terzisi

Zaman eski bir saatçinin çırağı 

Bileklerimize görünmez zincirler takar 

Her saniye dikiş makinesinden geçen

Küçücük bir iplik düğümü 

Sabahları ütüsü yeni yapılmış bir gömlek 

Akşama kadar buruşur tenimizde 

Geceler ise söküklerini saklayan 

Sabırlı bir terzi çırağı 

Çocukluk duvar saatinin sarkacı 

Sallandıkça şeker kokar odalar 

Gençlik akreple yelkovanın yarışı 

Hep yelkovan kazanır hep nefes nefese 

Anılar çekmecede birikmiş düğmeler 

Her biri başka bir kazağın yitiği 

Bazısı parlak bazısı paslı 

Ama hepsi aynı kumaştan özlemekten 

Ve ölüm zamanın son provası 

Prova biter elbise üzerimizden alınır 

Geriye sadece askıda sallanan 

İsimlerimizin etiketi kalır 

Zaman bizi giydirir soyar yamalar 

Yinede çıplak kalırız aynanın önünde 

Çünkü hangi iplik dikebilirki 

Geçip giden bir dokunuşu.