Zamanın Ve Aşkın Zenci Çocuğu

eski bir geceyarısının tekrarıydı

gidişin

hiçbir şey düşündürtmüyor yıldızlar

üşüdüğümü anımsıyorum yarım yamalak

göz kapaklarım dünya kadar ağır

hayata kapanırcasına

koyu bir caz hüznüyle ağlıyorum

zamanın ve aşkın zenci çocuğuyum...

karanlık yalnızlığı gizlerdi

ve yağmurlu havalarda

daha dürüst üzülür insan

üstelik tüm makamların ortasında

insafsızca detone

çıkıp gideceğim yerdeki kendimde

sessizliği tercih edeceğim

bu kesin...

nehirsiz deresiz ırmaksız

köprüler vardı aramızda

altlarında yedi iklimler büyüttüğümüz

hiçbir iklimin hiçbir rengi

yetişmeyince ayak uçlarımıza

uçurumlaştı

gökkuşaklarımızın kentlerimize

çocuksu gülüşleri

ihtiyarız...