Zamanla Zamansızlaşıyor Herkes

Hiç kimsenin zamanı yok

Eğilip bir çiçeği koklamaya

Nemli bir gözden içeri girip

Ruhun karmaşık yollarında

Gönüllü kaybolmaya...

Zamansız her şey

Aniden gün batıyor

Yağmur aniden bastırıyor

Koşuşturan insancıklar yarım kalmışlık telaşında

Ne gülümseyen gökkuşağını

Ne toprağın çocukluk kokan buğusunu

İçine çekmiyor hiç bir nefes

Zamansız herkes

Bulutlardan umut yolup

Mavi bir yol yapmak

Karanlıkta kalanlara

Denizin zamanı çok

Gökyüzü bakıldıkça bitmez

Güzelliği çoğalır yıldızların

Dilekler asıldıkça simli kanatlarına

Hayat yaşandıkça eskimez

Baktıklarından çıkardığında gördüklerini

Kalan çoksa

Ve hala zamanın yoksa

Narkozlu bir kalple

Boşuna yaşama ısrarıdır bu

Aklının sokakları yüreğine çıkmıyorsa

Kilitlidir çaldığın kapılar

Yaşanmamışlıkların keşkelerini

Vuruyor şimdi bütün zamanlar

Hiç kimsenin zamanı yok

Zamanla zamansızlaşıyor herkes

Oysa bir çocuğun sonsuz yeşil gözlerinde

Sonsuz ümit birikir hayalettikçe

Uçurtmanın yolları bulutlar kadar çoktur

Oyunlar vardır bir de

Oyunlar

El ele ,deste deste

İçten ve pazarlıksız

Büyüdükçe kirlenir onlar bile...

Onlar bile artık zamansız.