Zamansız

Ay kadar parlak ruhun gizlenmişti puslu bulutların ardına.

Ne de olsa bulutlar kadar saftı tenin yagmadıkca akmazdı hayalin sulara

Hayaline susamıstı dudaklarım haykırırdı ismini bulutlara.

Hep puslu olurdu gökyüzüm göstermezdi seni beklemekten yorgun düşmüş gözlerime

Görmesemde bilirdim hep eserdin benim için,sadece o rüzgarda kapanırdı gözlerim.

Dinlerdim rüzgardaki sesini cünkü o zaman canlanırdın gözlerimde.

Tenin değermişçesine tenime bırakırdım kendimi senin hayaline.

Anlardım o zaman ne yagdıkca hayalin sulara ne de rüzgarında kaldıkca doyacaktım sana

Ne haykıracaktım gökyüzüne açması için ne de hayalin için kapayacaktım gözlerimi.

Bir seni anacaktım sadece içten içe zamansız ve sessizce..