Zamansızların Hali

Üşümüş kirpiklerinden düşen

su buharlarına inat

Mah yüzlü bir ayrılık türküsü

dolanan dilime küstü

yıllanmış bir şarabın

kekremsi tadıyla ayrıldım

kokulu mumlar salonundan

mümkünse ağlamayalım

bir ömrü dışından anlamaya çalışalım

bu dünya eski dünya değil

anladım manası kalmadı hüzünlerin

gerdanlarını yakıyor kolyeler

efkarlı beyaz güvercinlerin

kendinden geçiyor kapalı her kapıdan

öfkesi baldan tatlı yiğitler

aklı çıkıyor düşünde düşünenlerin

olur olmaz her şeye inanmayalım

aşk olmazı oldurur iman edelim

yaşamak incili bir kutu

elimizden düştü bir anda kayboldu

sahilde gül kurusu akşamlar

bozkırda leylakları kuruttu

ne yapsak boş ne söylesek virane

yıkılıyor kelimelerimiz ardı ardına

kareli okul defterlerinde kalan

bir tek o sözü unutmayalım

hafıza gönlün incisidir koparmayalım

o halde küllerini savurup çıktığımız

yangın sabahlarından arta kalan

acı suyu tükürelim sokaklara nefret ile

kalmasın öfkesi kimsenin ayrıklara dair

derleyip toplayalım kalbimizi ve bir cevher edasında

emanettir diyerek bastırıp bağrımıza saklayalım

kim bilir nerede ve nasıl bir zamanda

çıkıverip köşe başlarından sokaklara haykıralım

biz bunu hak etmedik biliyorsun Tanrım