Zamirlere

gülüm

örtme rüzgârınla kalbimin odacıklarına ölüm

hüküm işgüzar

hüzün diz boyu örtünmüş ağarmış saçlarıma

saçılan ben

açılan sensin yelkeninle içimin acılarına

ve buğudan bir gölgeyim

gizemli yaşamın sırça saydamlığı

sahaf çarşısında dolaşan bir mısra

pür medusa bakışların

çevirdi daha evvelinden biten beni sende ölü bir taşa

günün sonu yok

gecenin devri su ve çalı kuşlarında

kirli bir medeniyet

mevkisiz istikametsiz yiter zamana

aziz bir anıdan başka neyiz ki

ne iz kalır ne de iz düşüm

kendi bitimine ilerleyen her nüshada

gülüm

örtme rüzgârınla kalbimin odacıklarına kendi elinle ölüm