Zehra

Zehra

Sen yine düşlerimdesin

Bu gece

Kalabalık İstanbul kaldırımlarında

Benim/le yürü/yor

Benim/le ağlıyorsun şu daracık kaldırımlarında

Çok aci çekiyorum zehra

Bedenim boşluğa düşmekte

Tel tel saçım can çekiyor

Nefes alamiyorum sensiz

Gel ne olur

Gelki Zühre yıldızı gözlerinden öpsun zehra ..

Ki sana koşuyorum bu duman altı şehirde

Bir çocuk nasıl annesini kaybetmise

Bu kalabalıkta

Ve ariyorsa korka korka

Bende seni arıyorum

Ama o kadar kaybol musun bu kentte

Seni bir turlu bulup sarılıp doya doya koklayamiyorum zehra ..

Ah/ zehra

Keşke bütün ayrılıklar senin gelinliğin gibi tertemiz kalsa

Hic kirlenmese

Ve çürümek bilmese zamana inat

Öyle dun gibi çık/san birden karşıma

Desenki ben geldim

Gözlerinde ışık açıp

Ve gözlerinde kaybetsem kendimi desen ki bir daha hiç yok olmasak

Ben yeniden doğarim

Yeniden hayat bulurum zehra

Sen

Sen

Sen zehra

Kalbimde koca bir dünya yaşatıp

Oraya taht olamadığın zehra

Ne çok seviyorum seni

Ne çok içimde günden güne buyuyorsun

Kaldiramiyorum hasretini

Bir ip gibi boğazıma dolandı sensizlik..

Gel diyorum

Yeniden biz olalım.

Ask nefes alsın

Bi sen

Bi benle

Ve yeniden hayat bulsun dünyamız.

Ki senin adın aşk'i zehra.

Gülüşün bahar

Gözlerin gökyüzü

Bakışların bebek

Saçların çiçek

Çünkü senin adın aşk zehra

Aşk

Aşk

Aşk

Zehra ..

Ask aze

Zehra ...