Zemheri Çığlıklar

Sıcaklar gitmiş soğuklar yerleşmiş

Ne zamansız bir mevsim şu Bahar

Ne yağmur bitiyor ne kar

Üşümekten elleri kızarmış dudakları patlamış

Gözleri ağlamaklı ayağındaki ayakkabı su almakta

Tir tir titriyor şuursuzca karanlık da

Şehir kucak açmamış bir elinde mendil

''Almaz mısınız bey amca '' diyerek o kıpkırmızı minik burnunu koluna sürüyor.

Aklına geliyor, Üstüne sürüyor.

Darmadağın kafası ...

Bir el uzanıyor karanlık da ses etmeden o eli tutuyor

Boncuk boncuk bakan gözlerle

Sesi hırıltılı , sesi korkunç , sesi hiç düzelmeyen

Götürüyor çocuğu karanlık zemheri sessiz çığlıkların kuytu köşesine

Gözden kayboluyorlar sessiz ama çok sesli eli ayağı soğuktan kırmızı olmuş çocuğun

Karanlık çöküyor şehre

Sessizlik hakim oluyor

Zemheri çığlıklarla hayat perdesi akıp gidiyor ...