Zenebin

Kan sızıyordu martının beyazında

Kanatları mavi bir balık-tuz bastım yarama

Kırdım cam bir haritayı

Yurtsuz kaldım

Uzadı sakallarım avuçlarımda zenebin

Bir gecede yaşadım koca bir çağı

Ve bir bıçağı sınadım Aort

Ölmedim

Boyum sığmıyor gölgeme Anne

Bu emanet benim

Bu duvar bu pencere

Bu oda bu tenha

Bu şiir benim

Senin değil dedi bir masal

Sandığım son ihtimal

Cekilip/Med

İtilip/Cezir

Anladım Fasit döngü

Ne uzak ne yakın

Ama merakım

İki şiir arasında bir bağlaç

Gelinmeyen bir aşkı

Gidilmeyen bir kent

Şimdi kim geç kaldı...

Ben mi sen/sen mi ben

Anladım nerde sevsem

Oraya benziyor gövdem

Şimdi yağmur yağıyordur o şehre

Islak kaldırım sesidir sabahıma düşen

Kırık pusula ve romatizma

Ağrısı mavi gülüştür oysa

Çarmıhdaki gece

Düşler gereceğim çiğ iplere

Diyelim kendime sızarken labirent

Seni seviyorum/ seni seviyorum/seni

Ah oralar

Ya da o sevgili

Kurgusalım sesine tutunan hayalim

Ya da aşk/ yüzü dağlanmış masalım

Kemikleri yakılmıs bir kitabın

Dağına sürgün Anka'nın

Islak bir yağmura ağlamanın...

Bitmedi/ey bir ömrün bekleme nöbeti

Bendim hayatın/ Kraterlere çarpan yüzünde

Kırılan zamanın

Sonsuz öznesi....

------------------------

_4_mart_

Aacehen