Zeynep

zaman denen düşman neydi bana bu kinin

ellerimdeydi mutluluk ansızın zehir ettin

ya ben bahtsızdım ezelden ya sen acımasız katil

ne yakın dur bana ne dokun yeter önümden çekil

ektiğim günah da yoktu hasadıysa biçtiğim

paylaşmadın bir güzel anı kederdi tek bildiğim

yıllar molasız koşarken ömrümün baharında

ıssız yerlerde yittim kimsesizdim çocukça

lâl olmuştu dilim gözlerim mil çekili

mahşere bıraktım artık her günahı her işi

artık yeni bahçeler içindeyim her çiçek al

zaman denen canavar artık benden uzak kal