Zeytin Bahçesinden...

yem yeşil bir zeytin düşmüş düşlerime

zeytin dalında sallanan çocukluğum karşımda

efkarımızı yaktığım çalılar yığılmış

duman tütsün diye bacalardan

odun taşıyan ufak tefek günler geçiyor

gözlerimi diktim bahçeliğin tam ortasına

gülüp eylendiğimiz o günler

yosun tutmuş kayalarda uyuklamalarımız

hiç biri aynı yerinde değil

bomboş bir bahçeliğin ortasında

sessizce duruyorum

sesime ses olacak

uzaktan gelirken bir sepet getir diyen yok

çadırın ucundan tutan yok

sırtımda geçmişin özlemleri ile

yaşıyorum şu bir kaç günümü

kalan günler yar yanında

soluk alıp vermekle tükenecek

biliyorum

ve soluk aldıkça seveceğim onu...

Bir elim aydın topraklarında bir elim bursa yamaçlarında

sevdiğim yar kokusu ile yaşama mücadelesi veriyorum.

yaşayabildiğim kadar yaşayacağım.

geriye kalanlar esaretimin bedeli olarak ödendi...

elveda ...