Zeytin Kokusunu Unutmanın Korkusu

bütün bir şehri anlayacak ve bu hale ağlayacak

bir çift gözden başka hiç bir şeyim kalmadı

narin kedilerin hastalıklı gözlerinden bakıyorum hayata

yarım asır önce düştüğüm bir annenin kucağından

kararan zeytinleri topluyorum bodur ağaçlarımdan

intikam almak benim işim değil istediğin zaman gidebilirsin

sonbahar kadim mevsimler atlasında hüzündür belki

oysa benim kitabımda bu yalnızca senin yüzündür çünkü

uzun zaman önce bıraktım kısa şiirler yazmayı hayattan mevsimler çalmayı

yaşamak olağan bir iştir ölüm olağan çok fazla düşünmeyin

pembe fistanlı kadınların dillerine ise bu mevsimde asla düşmeyin

kederiniz kaderinizi yiyip bitirir ne olduğunu anlayamazsınız

mümkündür elbet sevilmek istediğince lakin vakit geç

uzaklaşıyorum gün be gün alışılmadık bir ritimle kendimden

eski mesleğim olsa da şirin adamlık sarfı nazar ettiğime artık inanın

ben bir tencere kapağıyım buhardan evlerde yetim çocuk rüyası

kel bir babanın çok eskilerde unutulmuş yüz karası evladı

hülasa bir çok şiir kitabının kapağında hüznün en cafcaflısı

ağır geliyor birçoklarına bu koku biliyorum oysa asıl korkusu zamanın

sahile vuran cesetlerin mor dudaklarında kalakalmış gülümsemelerin

etrafında toplanan bir halkı suçluyor olması değil midir eyvah ki ne eyvah

şu kıyıdan Midilliye uçan kuşlar kadar şansı olmayan insanlık ayıbı

batırılan teknelerin karaya vuran tahtalarında yengeçler yiyor saçlarımı

benim öykümde hayat bir çok çıkmaz sokaktan yalnızca biridir

zakkum ağaçlı evde akşam olmak üzere hafiften bir telaş

verandada kedi mırıltıları mutfakta tabak çanak çatal bıçak sesi

balığın tavada cızırtısı ile finale doğru kavun kokusu

ne garip bütün bunların unutulacak olması ne hüzün kalacak ne yüzün

ben hep kendi kaderimin sakisi oldum filhakika içime içime doldurdum

bilmelisin ki avuçlarımdan düşüp kırılan kadehler umurumda olmaz