Zift

"Artık geniş yapraklı bir darağacı paklar bu zavallı ruhumu"

Gümüş ve rüzgardan seslere kapılıp

Bir gülüşe ve yüz çizgilerine feveran

Bir ah ile yeksan

Ve umut.

Bak! Dimdik ayaktalar hala, o ilk sevişmesinden sonra

Hala

Biraz toprak

Biraz yağmur

Çocuk gibi büker boynunu, bir al karanlık

Karanlık

Karanfil

Ölüm çiçekleri

Mavi bir gecenin koynunda

Boylanır durur

-sonsuza-

toprağın altında.

Saçları sevmeli insanoğlu sonra.

yüzleri,duruşu

ve o eflatun gülüşü

sonra sesleri

Çınlarken,boşlukta ve karanlık

içerken beyaz mermeri tam da baş ucumda

üşütmeli(mi)

Ve aşk

Ebediyen Aşk

Ete kemiğe bürünen Aşk

Geniş yapraklı zavallı ağaç

-Kendi çaresizliğine,çaresiz bir ağaç-

yeşertmeli kolundaki ilmeğin hüznüyle

can çekişen bir bedeni.