Zincire Geçirilen Uykular

Eli böğrümde ah’ları dövüyor gün

Sefil ömrüm anıların siyahında

....

Ve kalemimin ucunda zavallı yol

Bakınca sözlerime anlayamaz beni kambur adamlar

parçalanır göğsüm

Sizi her dizeden çıkarırım

Ateş dansında tükenmeyen vakit başlar

İçimde binlerce tekrarlar ruhumda şair uyutur

Yorgunluğumu sakinleştiren denize dökerim pınarlarımı

Çünkü,

Rüzgara sokulan çocuklar benim yüzüm

Durgunluğun saadetinde vurulurken nur çiçekler

Aşkın dizinde sözün eridir sevişmeler

Yaramaz ilkbaharın tahtına çarparken

Heybetli kuşları ürkütürüm

Ağzımda gök kırbaçlar dilimi

Türlü hayaller görürken geçmiyor günler aynada

Yanımda hep yabancı

Işığa hasret dolarken

Dertleniyor odamın duvar gölgeleri

Yüzümü çevirip dirsek atsam güneşe

Geberse çıldırasıya karanlıklar

Ki,

Durdukça kırılıyor mor dalların salkımında bahar

İhtiyar ağaçlar devriliyor üzerime sonra

İrili ufaklı taşlar yaladıkça tenimi

Başım öne eğilme

Anneler ölür

Ve tüm küfreden sesler

Kurşun terine atarken gözlerimi

Kederim geceden de kara

Kıvırcık saçlarım gülerken

Nefesimi duyuramadığım gurbetin koynuna susmalıyım

Ve yağız bir ata bindirmeliyim özgürlüğü

Korkular titrerken

Köşe başı bir söğüt çeşmesinde dinlenir bedenim

Sis yangından kaçırdıklarım geriye dönmez

Sevmelidir beni bahtım

İnleyen karanlık emzirirken dakikaları

Zincire geçirilen uykular sarsıyor

Şehirler yıkılıyor fırtınama

Soğuk iliklerimde ölüm büyüyor

Sırtımda İstanbul