Zor
dur durak bilmez heveslere
kurban edilmek ne zor
anlatsam dinlemez
bitkin düşmüş gece efkarıma
inan bir avuç ötesine gözü kapalıyken hırsın
sonrası
gün gelir ki dimdik ayakta
küçük bir kız çocuğu saflığında yağıyor yağmur sabaha
bir adım ötesi gökkuşağı iken
bunu görmemeye mahkum gözler ne zor
utanılacak bir şey yokken serde
iki eli cepte berduş gamsızlığında yaşamak ne zor
süklüm büklüm küslüklerin boynu bükük
barışma erdeminin
üstüne iki kuruş bahşişi çok gören
sonradan doğma efendilik para ederken
gecekondu kabadayılığı saflığını yok saymak ne zor
nisanın sözü öyle çok ki gecelere
kelamından mahrum olmak ne zor
bir eli belinde rüzgarı yorulmuş
çoban yıldızı kör topal ilerliyor
bileşik cümlelerle anlatsam ne fayda
iki aşık kuytusunda saklanıyor esintisinin
ayazına bir o kadar sıcaklık sokulurken
derin sevdalarına söz yazmak ne zor
soğuk beton duvar kadar solgun yüzler
dibindeki gölgelere sığınmak ne zor,
yarım yamalak ay öksüz kalmış
bir sigara tüttürüyor yıldızlar geceden
başıboşvermişlik her daim yer edinmiş
üstelik gelincikler geç kalmışken mayısa
bu halde sevdayı yazmak ne zor
iki elimin arasındayken başım
sağlıklı düşüncenin akışı ne zor
avuç içine mekan el yazgısı
kim okur kim yazar hikayesini
de ki dur durak bilmez heveslerim olsa da
kim okur kim bakar kör bir kahvenin falına
destursuz çekip gidenin ardından
demem o ki yar yakarken yokluğa ağıdını
efkarından yoksun olmak ne zor
...
NurVenaz
nisan 2014 antalya