Zorundasın

Yetimliğimi taşladım

İki sokak ötesinde cehennemin

Adın var, adın yok

Gidemedim ötesine hasretin

Açlığım sevgiye

Açlığım umuda

Yetimliğimi taşladım

Ötesinde ayrılıkların...

Bağır bağıra bildiğin kadar

Kim duyar hayata sinmiş sesini?

Kaçıyorsun, kaldırımlara bıraktığın ölüden

Kaçıyorsun taşlanmış yüreğimden

Ne günahkârım ne sefil

Gözlerin tutuklu, avuçlarında kederin

Korkuyorsun gidişimden

Ağlamış şiirler bırakarak, senelerin...

Zorundasın

İçindekileri öldürmeye

Koynunda karanlığın, iki büklüm

Üşümeye mecbursun

Ben taşlarken göğsümden düşen gökyüzünü

Zorundasın

Toprağa ekilmiş güle sadakat borcunu ödemeye

Zorundasın

Ötesine ayrılık biçmeye

Sevilmeden, adı konulmamış acılarda...

Yetimliğimi taşladım

Denizlere sardım yangınlarını ihanetin

Çekip gitsen de

Arkandan bağışlayacağım gözyaşım yok

Zorundasın yaşamaya

Ölümü taşlarken ellerim

Benden uzak, bir türkü gibi

Tomurcuk mutluluklara fakir düşlerimi serperek

Zorundasın

Aşk gibi, aşk yaşamaya...