Zülfikar

iki ağızlı sessizliğinle

süzül de gel zamandan

biri kof aklı kessin

diğeri kör inancı.

hakikat dedikleri o tek kabzada

yalanların ördüğü

duvarları yık da gel

önce içerdeki

o dik başlı saraya yürü

ruhun kuytularında

"ben" diye beslenen

o dev kibre

sars tahtını

eğriyi doğru sananların

zayıfı ezip güce tapınanların

sözde ışık saçanların

özdeki zifrini biç

aynalardaki o sahte mağrurluğu

dokunduğun yerden çatlat

çatlat

bağnazlığın karanlığını zülfikar!

Ebru Asya