Mahlas

Mahlas, bir şairin gerçek adının yerine geçen ve şiirlerinde imza gibi kullanılan takma addır; divan ve halk şiirinde gelenektir.

• Divan şiirinde: Mahlas çoğunlukla gazelin son beytinde, kasidenin de sona yakın bir beytinde anılır; şairler onu çoğu zaman ikinci bir anlamı da düşündürecek biçimde kullanır.
• Halk şiirinde: Âşık adını son dörtlükte söyler ve buna tapşırma denir; mahlasın ustası tarafından verilmesi de gelenektir.
• Örnekler: Fuzûlî'nin asıl adı Mehmed, Bâkî'nin Mahmud Abdülbâki, Nedîm'in Ahmed'dir.

Arapça mahlas sözcüğünden; sözcük halâs (kurtuluş) ile aynı köktendir.

• Mahlas beyti: Gazelde imzanın yer aldığı beyit; çoğunlukla son sırada gelir.