Methiye

Methiye, şairin bir büyüğü ya da sevdiği bir şeyi yüceltmeye adadığı şiirdir; divan şiirinde kasidenin övgüye ayrılan asıl bölümüne de bu ad verilir.

• Kasidedeki yeri: Girişteki nesib ya da teşbibden sonra girizgâhla methiyeye geçilir; ardından fahriye ve dua gelir.
• Övülenler: Padişahlar, vezirler gibi devlet büyükleri en sık övülenlerdir; Peygamber'e yazılan övgüye ise naat denir.
• Halk şiirinde: Halk şiirinde övgü işini güzelleme ve koçaklama görür; ilki güzelliği, ikincisi yiğitliği konu alır.

Arapça medhiyye sözcüğünden; medh (övme) kökünden gelir.

• Kaside: Methiyenin en çok yer aldığı, bölümlere ayrılan uzun nazım şekli.
• Naat: Peygamber'e yöneltilen övgü; methiyenin dinî bir kolu sayılabilir.
• Girizgâh: Methiyenin kapısı sayılan beyit; şair burada tasviri bırakıp sözü övülen kişiye çevirir.
• Caize: Methiyenin şair için gelir kapısı olmasını sağlayan ödül.
• Güzelleme: Saz şairinin övgü şiiri; övdüğü çoğunlukla bir büyük değil, bir güzel ya da bir yurt köşesidir.