Millî edebiyat

Millî edebiyat, II. Meşrutiyet yıllarında İstanbul Türkçesini yazı dili yapmayı, konuları Anadolu'dan ve ulusal tarihten almayı ve hece ölçüsünü benimsemeyi savunan edebiyat akımıdır.

• Başlangıcı: Akım, 1911'de Selanik'te çıkan Genç Kalemler dergisinde yayımlanan “Yeni Lisan” makalesiyle başlatılır; kimi kaynaklar dönemi 1908'den başlatır.
• Dili: Arapça ve Farsça tamlamalar bırakılmış, konuşulan Türkçeye yakın sade bir dil benimsenmiştir.
• Öncüleri: Ömer Seyfettin, Ali Canip ve Ziya Gökalp akımın kuramını oluşturdu; Mehmet Emin'in hece ölçüsüyle yazdığı şiirler ona yol açtı.
• Yazarları: Şiirde Beş Hececiler, düzyazıda Halide Edib, Refik Halit ve Yakup Kadri akımla birlikte anılır.
• Sonu: Dönem 1923'te Cumhuriyet'in ilanıyla kapanır; anlayışı Cumhuriyet edebiyatının ilk yıllarında sürer.

• Meşrutiyet edebiyatı: Millî edebiyatı, Fecr-i Âtî'yi ve bağımsız şairleri birlikte kapsayan üst dönem.
• Beş Hececiler: Akımın hece ölçüsünü yaygınlaştıran beş şairi.
• Servet-i Fünun edebiyatı: Ağır, tamlamalı diline ve Batı'ya dönük konularına Millî edebiyatın tepki gösterdiği topluluk.
• Fecr-i Âtî edebiyatı: Kimi üyeleri sonradan Millî edebiyata katılan, sanatı kişisel bir uğraş sayan topluluk.