Simgecilik

Simgecilik, bir duyguyu adıyla söylemek yerine imge, çağrışım ve dize musikisiyle okurun içinde uyandırmayı amaçlayan, 1880'lerde Fransız şiirinde biçimlenen akımdır.

• Doğuşu: 1886'da Jean Moréas'ın yayımladığı bildiri akıma adını verdi; şairler Parnasçıların soğuk, nesnel şiirine karşı çıkıyordu.
• Temsilcileri: Baudelaire öncü sayılır; Verlaine, Rimbaud ve Mallarmé akımın başlıca şairleridir.
• İlkeleri: Şiir müziğe yaklaştırılır, anlam bilerek belirsiz bırakılır, dış dünya ancak ruhta uyandırdığı karşılıkla değer kazanır.
• Türk edebiyatında: Ahmet Haşim'in şiiri bu akımın en belirgin örneğidir; Cenap Şahabettin'de de izleri görülür.
• Genel anlamı: Bir din ya da kültürde nesnelere, renklere ve sayılara yüklenen anlamların bütününe de simgecilik denir: Orta Çağ simgeciliği gibi.

• Simge: Simgeciliğin şiirde başlıca araç yaptığı, bir kavramın yerini tutan görüntü.
• Parnas: Simgeciliğin karşı çıktığı, kusursuz biçimi ve nesnelliği öne alan önceki akım.
• Dekadan: Verlaine'in de içinde anıldığı, kendini çöküş çağının sanatçısı sayan kuşak; simgecilikle iç içe gelişti.