Karanlığın Koynunda
Karanlığın koynundayım yine bu gece,
elleri dolaşıyor boynumda,
duymuyor, görmüyorum,
dilsiz oldu bu yürek,
sessiz çığlıklarım var ama biliyorum,
rotasını kaybetmiş gemi gibi
ıssız bir okyanustayım şimdi,
umutlarım bir kibrit alevinden farksız,
yetmiyor ruhu aydınlatmaya,
ıssızlıkların kalabalığı oldum,
caresiz şimdi bu yürek,
duymuyor, görmüyorum.
Karanlığın tutkusu olsa gerek bu...
Korkulan şeylerin çoğu tutkudur onlarsız olamayız ama bazende işte karanlık gibi çarşaf çarşaf dolanırlar üzerimize...
Kutlarım..