Atları Vurmasınlar

Gerçekten ‘provası yok hayatın' Oğuz Atay'ın da söylediği gibi. Tekrarı da yok. O yüzden; Akan suda bir kez yıkanmaktır yaşamak...' Bazen bir bakış, bir olay, bir nefes, bir ses ya da telefonun ucundaki sesin tınısı koparır sazınızın tellerini. İşte o zaman, kaleminizle söyleşirsiniz:

. / ...

'Buruk acı biz söz düşer özdeki köze Donar gamzelerimde gülüşlerim Gecenin oltasına takılır kırık düşlerim Bileği burkuk, ürkek bir taydır artık gelişlerim Madem ben yaklaştıkça uzaklaşacaksan Sana varmayan yolları neyleyim?'

Diye başlamıştım şiire. Yazdım, yazdım sonra finale:

Bak, dudaklarımdaki bu uçuk yarası Canımı mıhından söken bir sevdanın anısı Yok saydım, içinde sen olmayan düşlerimi Ya topla gel dünlerden çocuk gülüşlerini Ya da vur beni... /

Diyerek noktayı koydum. Daha doğrusu koyduğumu sandım. Fakat hani:

'Ya da vur beni... / ' demiştim ya...

İşte tam da bu dize içimde bir yerlerden bir şeyler kopardı birden. Bam telini koparmak bu muydu yoksa?...

. /...

Henüz at üzerinde duramayacak kadar küçüktüm. Bir atımız vardı, adı Şimşek. Neden Şimşek derlerdi ki? Ona rüzgâr olmak yakışırdı oysa. Çünkü rüzgârlarla yarış ederdi sanki. Pırıl pırıl tüyleri, ince uzun bacakları, görkemli ve asil duruşuyla ne kadar cins bir at olduğunu kanıtlıyordu adeta. Hem güçlü hem de zarifti. Gözleri, konuşur gibi bakardı insana. Ne zaman üzgün olsam gidip yanına onunla dertleşirdim... 'Bir atla mı?' diye gülümsediğinizi görür gibiyim. Gülmeyin lütfen! O sadece bir at değil, arkadaşımdı benim...

Karadeniz bölgesinin deli yağmurlarını bilirsiniz. Öyle yağar öyle yağar ki, bardaktan değil, kovalardan boşalırcasına. Baraj kapakları açılmış da sular altında kalmış gibiydi bahçeler, bağlar... Toprak suya iyice kanmış, daha fazlasını emecek durumda değildi. Günlerce yağmur yağmış, yer yer heyelan olmuştu. Nihayet yağmurlar dindi. Toprak biraz çekti suyu. Bazı yerlerde kaygan bir toprak tabakası oluştu. Fakat ne fındık dalda beklerdi ne de işçi evde... Fındık, toplanmalıydı. Toplandı da...

Fındık bahçelerimizin bir kaçı eve oldukça uzak ve yolu da kötüydü. Bahçelere araba giremez, ancak at veya eşekle taşınırdı fındık çuvalları. Atımızı eve işçiler arasından seçilmiş bir genç getirirdi genelde. Sevgili atım Şimşek sanırım bir şeyden ürkmüş olacak. Sırtındaki fındık çuvallarını harmana taşırken oldukça yüksek ve tehlikeli bir yerden yuvarlanmıştı. 'Ayak bileği kırılmış' dediler. 'Nazar değmiştir' deyip nazar duası okudu yaşlı nineler. Babam eve veteriner getirdi, olmadı. Karasakız ‘katran' kaynatıp sardı, olmadı. ‘Zeytinyağı' ısıtıp sardı yine olmadı. Belli ki çok acı çekiyordu. Çünkü bir türlü iyileşemiyor, yara kapanmıyordu. Şimşek sürekli inliyordu. Güzel gözlerinden de yağmur gibi yaşlar döküyordu. Ayağına basıp yürüyemiyor, ahırdan dışarı çıkamıyordu. Verilen yemi de yemiyordu. Bisküviyi çok severdi aslında. Payıma düşenleri annemden gizlice onunla paylaştığımdan biliyorum. Ama yemiyordu işte. En sevdiği bisküviyi bile... Bir deri bir kemik kalmıştı. Tüylerinin parlaklığı gitmiş, yeleleri sanki kısalmıştı. Ya da bana öyle geliyordu.

Artık köy yaşamına renk katan fındık işçileri de evlerine dönmüş, harman – hasat zamanı başlamıştı. Şimşek hala ayağına basamıyordu. Her gün sessizce yanına gidip onunla konuşuyor, tatlı sözler söylüyordum. Kulaklarını dikleştirip hareket ettirdiğinde beni anladığını sanıyordum. Çocukluk işte... Pek çok yılkı atımız vardı. Şimşek öyle güzel bir taydı ki, babam kıyamamış, yılkıya bırakmayıp eve ayırmıştı onu.

Bir sabah, tek el silah sesiyle uyandım. "Özellikle fındık zamanı ve düğünlerde öyle çok boşa silah sıkılırdı ki köyde. Keyfiye... Bu sese aşinaydım. Fakat günün o kadar erken saatinde, uykumu bölen bu ses aklımı başımdan aldı sanki. Gözlerimi ovuşturarak korkuyla dışarı fırladım. Kalbim yerinden fırlayacak sandım. Babam, ahırın kapısının önünde diz çökmüş, başını elleri arasına almış ağlıyordu. Onu hiç ağlarken görmemiştim. Ne olduğunu bilmeden ben de ağlamaya başladım. Belki de sırf, babam ağlıyor diye. Nedenini sonra öğrendim. Meğer yarası iyileşmeyen atları vururlarmış. Şimşek' in acısı dindi. Ceylan gözleri kapandı. Benimse acım hala içimdeymiş demek ki. Bakın, şiirdeki tek dize nasıl da kanattı kabuk tutmaya çalışan yaramı...

İçimdeki çocuk feryat figanlarda: "Ne olur, atları vurmasınlar! Vurmasınlar... "