B/aşklıksız

Sen, ben ve onlar sevgilim; ayrılığın kırılan burnu, özlemin dökülen saçları, acımın hakir görülen namusu; bir gecenin koynunda daha birlikte sabahladık. Unutmazsam öleceğim şarkıların ve unutulursam öpeceğim yaramaz şansımın haksız vedasında demir aldık. Ne denir ki? Elveda dikenlerinin kaktüs bekleyişlerime bir masal, bir okyanus, bir ırmak ve bir prens vaat edişiydi gidişin. Seni mi istedim, onu mu sevdim; anlayamadım.

Sen, ben, onlar ve aşk canım; canıma okusa yalnızlık, yalınayak yürüyüp giderdim sana koşmak maksadıyla. Beni bana, seni bana ve koşucu sitemlerimi sirenli ağlayışlarıma devrederek ayrıldı sen ben ve onlardan; aşktan, bizden, her şey; her şeyden.

Hiçbir vakit çok kalamadığım kendimden, tüm vakitlerimin sana harcandığı senden, ölürüm de vermem dediğim aşkımın kürtajlı mutluluklarından ve bilimum uzuvlarını kaybeden umudumun boynundan sana kavuşamamanın hasretiyle derin kederlerimle birlikte öperim. Pardon, şiddetle ve çok derinden söverim. Kalbim lazımlıktı madem senin için, kendi kalbin daha müsaitti bunun için.