Bazen

İnsan sever bazen... Kaldırır kafasını yıldızlara bakar. Sevdiğini,sevgisini düşünür. Mutluysa kalplere benzetmeye çalışır yıldızları,yalnızsa kendi kalbini kırar yanlışlıkla...Teker teker toplar gökten yıldızları,doldurmaya çalışır içindeki boşluğunu. Acıtır canını birden;milyonlarcası....

İnsan sever bazen... Büyük ayı,küçük ayı önemli değildir ,görmezden gelir her ayrıntıyı...Gözü hep en parlak olandadır. Farklıdır çünkü o milyonlarcasından.Tıpkı sevdiği gibidir.Gözlerinin içine bakar insanın;ürpertir... Yüreği kabarır,dokunmak ister... Işık yılından bahsederler hemen,hemde "milyonlarca yıl" derler... Ulaşmak imkansız bile değildir. Zaman kavramı silinsin ister dünyadan. "En azından kendi dünyamdan kaldırabilsem..."der. Düşünür de bulamaz formülünü. Hayalinde bile yoktur çözümü."Yıldızlara dayanan merdiven"kırılmıştır çoktan. Çaresiz süzülür yanağından iki damla yaş... Düşer birkaç santimden sevdiğinin hayali saçlarına. Ulaşır yüreğine,ışık yıllarına inat...

Hani insan sever bazen... Hani ağlar ya gökyüzüne bakıp... "Göz pınarlarım kurudu"sözünü yaşamak ister en derinden. "Kan aksa gözlerimden" der. Kan kaybetme korkusunu bile yener, kaybetme korkusuna inat... Kaybeder gözyaşlarında kendini. Arkasında bıraktığı kırıntıları göremez hale gelir, kaybeder yolunu... Birlikte çıkılan yoldan yalnız bile dönemez...

Ama insan sever bazen... Bırakır kendini zamana,"iyileşirim" zanneder. Omuzlarındaki yükü teslim eder zamana;taşıyacağından emindir. Ağırdır sevmenin gururu,bırakmaya gönlü razı olmazken,yitirilmesi için zamana devreder... Ve kabul eder zaman teslimiyetini. Birşey söylemez iyi olunacağına dair... Alır seni senden,çıkarsın yola birlikte. Başlarda zordur yolculuk,ağır gelir yol almak. Yıldızlara ulaşılacağı düşünülür hep, ama zaman herşeyin farkındadır!

İnsan sever bazen... "İyi geldi"zanneder... Kapandı zanneder bütün yaralarını. Oysa yaraları ağırdır,kaybedecek kanı kalmamıştır artık,farketmez bile... Zamandır çünkü tedavi eden;dönüp birşey söyleyemez,şikayet edemez. "İyileştin artık" der zaman bütün pişkinliğiyle... "Eskiye döndün..." Yüreği buruk sevinir insan,kendine geldi sanır gerçekten. Acımaz canı artık. İçini acıtmaz baktığı yıldızlar. Işık hızıyla koparmıştır zaman bütün bağlarını. "Ben" der... "Sevmiştim bir zamanlar..." Dolmaya başlar eksilen yanları. Ayrılık taşlarını temizlemiş,atmaya başlamıştır limanından. "Taş,yerinde ağırdır.Kaldırınca yerinden;kaybeder ağırlığını,doldurursun yerini hemen..." Kendi mi eksilir, içinde ki boşluk mu dolar anlamaz. Silinir yavaşça hayalinden;sevdiğinin "Güneş rengi" saçları...

Ve insan sever bazen... Yeni bir sayfa açar kendine... Defterin son sayfasını, dolduramadan yırtar...