Ben Ağlıyorum

Herkes beni mutlu bir insan olarak biliyor ve tanıyor. Karanlık geceleri dost edindiğimi bile kimseler bilmiyor. Yalnızlığın bu kadar acı olduğunu inan dert taş senden başka kimseler anlamıyor.

 Kendimi karanlık ve gri perdelerin ardında saklıyorum. Kabuk bağlayan yaralarımı tekrar kanatıyorum. İnan hiç birinin kabuk bağlayıp yok olmasına izin vermiyorum. Ben buyum işte. Taviz vermeyelim özümüzden ve bizi biz yapan bu acılardan.

 Sanki dibe vurdukça güçleniyor insan. Yalnız kalmak için bir bedel ödüyor ;

Ağlıyor, Yaralanıyor, Ayrılıyor, Ve en önemlisi de yalnız kalabilmek için kendi kalbini parçalıyor.

 Yalnız olanlar ağlıyor. Benim en iyi yaptığım şey tanımadığım cenaze törenlerine katılmak oldu. Bir an olsun içinde buluyorum kendimi.

 Ağlanabilecek en uygun yer cenaze evleriydi..