Beni terk edip gitme ne olur ey hüzün!

Beni terk edip gitme ne olur ey hüzün!

Alıştım seninle yaşamaya, ağırlığını taşımaya, kahkaha attığımda bile bir yanımın burulmasına alıştım. Ne yaparım sensiz? Sen olmadan yaşamayı bilmiyorum ki ben.

Eskiden, çok eskiden sensizdim. O kadar eskiden ki yüzyıl geçmiş gibi sensizliğin üzerinden. Ya da yüzyıllardır birlikteymişiz gibi. Varlığın kanıma işlemiş sanki aldığım nefesin yarısı senin, gözlerimde ki bulutun adı sen.

Tam olarak ne zaman tanıştık bilmiyorum seninle. Hiç hissettirmeden yavaş yavaş geldin hayatıma galiba.

Hangi olaydan sonra fark ettim seninle birlikteliğimizi? Bir baktım ki hayatımın ortasına kadar ilerlemişsin. Bir baktım ki oradasın. O kadar arsız, o kadar umarsız kendi tahtını kurmuş, oturmuşsun bile. İlk önce korktum senden. Bilemedim seninle nasıl yaşanır. Yok saydım, görmezden geldim, varlığını inkar ettim. İstemedim seni hayatımda. Nereden bilebilirdim ki gelince bir daha gitmeyeceğini, benim sana böyle alışacağımı? Ah, nereden bilebilirdim ki en sadık sevgili olduğunu?

Zamanla seni sevmeye başladım. Varlığını unutturduğunda bir telâştır alıyor beni. Sanıyorum ki gittin artık. Sanıyorum ki herkes gibi terk ettin beni. Diğerlerinin gitmelerine, terk etmelerine, vazgeçmelerine alıştım artık. Ama sen! Sensiz yolumu bulamam ben.

Nefesim, gözyaşlarım, tek yoldaşım hüzün. Beni terk edip gitme ne olur!