Bir Çentik Daha

Senelerdir hiç ağlamamış gibi göz yaşlarım. Göz pınarlarımdan akmaya cesareti olmadığı için içim doldu taştı. Yüreğim boy vermeye çalışıyor ama nafile, nefes alabileceği az yeri kaldı.

Her sabah yeni bir çentik atıyorum beynime. Sensiz bir gecem daha geçti, sensiz bir sabaha daha uyandım diye...Bir Ocak daha eskittim, bir Şubat daha devirdim. Sonra diyorum; ya ölüp gitseydim içimdeki bu çılgın şeyi tatmadan. Daha mı iyi olurdu? Birini bu kadar istemeden, yüzünü diğer tarafa çevirdiğinde özlemeden, gülüşüyle her gün defalarca cennete gitmeden.

Tüm dünya aksini söylese inanmayacağım doğrularım var. Ellerin bir bana değdiğinde bu kadar sıcak biliyorum. Dudakların sadece benimkileri böyle güzel öpebilir. Nefesini sadece ben duyuyorum ve eminim ki rüzgar senin kokunu sadece bana getiriyor. Herkesin bir diğeri için yaratıldığına on yedimde bile inanmadım. İnsan bir başkası için yaratılacak kadar basit ve muhtaç hiç olmadı gözümde. Ama şimdi insan olduğumu yeni anladığım sabahlardayım. Ellerinin sıcağını, nefesinin rüzgarını hissetmeye muhtacım. Tüm zaaflarım, eksiklerimle teslim olacak kadar yarım akıllıyım. Gündelik tüm dertleri, sevinçleri benzin döküp yakabilecek kadar aşığım.