Bir Gün de Kayınçolar Günü Olsun

Anneler Günü var. Babalar Günü de var. Ne güzel, böyle annelere ve babalara ait özel günlerin olması. Biz çocuklar tabi ki onları bir gün için hatırlamıyoruz. Bir gün de sadece yarım elma gönül alma hediyeler alıyoruz, yoksa her gün aklımızdalar anne ve babalarımız...

İnsan evlenince tabi baldızı oluyor, bacanağı oluyor, kayın biraderleri oluyor ki kısaca onlara kayınço da denmektedir... Vallahi sizi bilmeme ama, ben kayınçolarımı yere göğe koyamam... Onlarda beni severler enişte derler de başka bir şey demezler...

Çok kıyaklarını görmüşümdür Allah var. Borç isterim borç verirler. Ödemem için sıkıştırmazlar. Yazlıkları var, kışlıkları var. Zaman zaman yazlıklarına, zaman zaman bayramlarda seyranlarda kışlıklarına giderim. Önümüze bir sofra kurarlar zannedersiniz kral sofrası, bir kuş sütü eksik... Ben nasıl sevmeyeyim ki kayınçolarımı? Ama yanlış anlaşılmasın bunlar oluyor diye değil... Onlar benim kardeşim, ben de onların ağabeysi gibiyiz...

Buradan başımızdaki yetkililere sesleniyorum. Anneler Günü var. Babalar Günü var. Yaz günlerinden müsait bir pazar günü de ''Kayınçolar Günü'' olsun... Bu özel ve güzel günde de biz erkekler kayınbiraderlerimize hediyeler alalım. Kayınçolar Gününü canı gönülden kutlayalım... Hem de kapitalizmin çarkları döner yine azıcık da olsa...

Ama bir de şu korkum var. Velev ki yetkililer Kayınçolar Gününü resmileştirdiler, ondan sonra millet de galeyana gelip, Enişteler Günü olsun, Baldızlar Günü olsun, Görümceler Günü olsun, Teyzeler Günü olsun, Amcalar Günü olsun, Dayılar Günü olsun, diye iş çığırından çıkarsa bu seferde vay benim halime. Kapitalizmin çarkları dönmeye dönerde ben de kaçacak delik ararım ''Nereden böyle şeyleri milletin aklına getirdin, zaten cepte para yok. Anneler Günü ile Babalar Gününde bile doğru düzgün hediye alamıyoruz. Bunlar nereden çıktı?'' diyebilirler... Resmen ''Eşeğin aklına karpuz kabuğunu düşürmek.'' bu ya... Vazgeç iyisi mi dostum sen bu sevdadan...