Bir Sandal Seçtim Beynimin Okyanusunda

Bir sandal seçtim beynimin okyanusunda ve bağışladım kendimi,geçmişimi.Tebessümdür şimdi anılar,insanlar,aşklar...

Gitmelere dair sözcükler biriktirdim saklı diye bilinen varlığından daha emin olamadığım kalbimin ücra köşelerinde...

Gitmek diyorum da aklıma ne valiz ne gözyaşı ne de sallanan bir el ya da hoşçakal geliyor.Gitmek diyorum da bir yerler sızlıyor bir yerlerde ağıtlar yakılıyor,duyuyorum...Hiç görmediğim hiç bilmediğim şehirlerden,insanlardan bahsediliyor.

İşte o zaman anlıyorum mekanlarda değilim ben,zamanları aşıp gelen bir hüznün,aynı isyanın aynı türkünün sözcüklerini beraber yazıyoruz;hiç görmeden varlığından bile emin olmadan,sadece hissederek...

Önce sakladım ne varsa,neyim kaldıysa yaşanan.Baktım,saydım,bağırdım hepsine teker teker...Sonra parçaladım geçer sandım yok edilince ,oysa yokluk nedir bilirdim,bilirdim sahip çıkmanın ısıttığını ruhun beyazın aydınlığından korkup denemekle bulunur diye karalıyorsak,kendi seçtiklerimize kızıyorsak yine de seçmeye devam ediyorsak,

Daha bir sarılırım hayata,daha da sorgularım kalp ile beyin arasındaki uçurumları...

Aynı gökyüzündeysek,aynı yıldız kayınca dilek tutuyorsa hala yürekler, tutarım sözcüklerimi,gitmeleri ertelerim...

Sesindeki tınıya hasret kulaklar,sukutumdur çığlığım,benzemek düşer sen değil de sendeki ben olana...Gidiyorsun ya kimseler görmeden,adını asmadın boşluğa,doldurmadın cevapların içini,üç nokta kaldı geriye,/uzat/ dedin bir hayalin içinde,/uzat da gelirsin bir gün yanıma.../.

Gidiyorsun ya içtiğim suya gülüşünü katarak,geçiyorsun ya 40 yıl öncesinden kalma bir ağa edasıyla dağlar delinir yürekte,yürekte toprak parçaları,geçtiğim yerlere senden de izler kalsın diye...

Benzemek düşer sen değil de sendeki bana...

Bir sandal seçtim şimdi ve bağışladım kendimi,geçmişimi,

Tebessümdür şimdi anılar,insanlar,aşklar...