Bitmiş Bir Hikayeyi Taşımak

Sırf bir şeyler düzelsin, her şey yeniden yoluna girsin diye bir ilişkiyi, bir insanı ya da geçmişin yükünü tek başına sırtında taşımaya devam etmek zorunda değilsin. Sen her şey kusursuz olsun diye çabalarken, onun kalbi kırılmasın, o gerçeği bilip de incinmesin diye kendi ruhundan ödünler verirken karşı taraf sadece bir seyirci gibi seni izlemeyi tercih ediyorsa, durup kendine bakmanın vakti gelmiş demektir. Çünkü bu yaptığın, iyilik ya da fedakarlık değil; bile isteye, adım adım kendinden vazgeçişindir.

Sırf o "yolun yarısından dönen" ya da "ilk vazgeçen" sen olma diye, insanların senin hakkında kuracağı cümlelerden korktuğun için, miadı dolmuş ve çoktan bitmiş bir hikayeyi tek başına ayakta tutamazsın. Yapamazsın... Bu yükü tek bir omuz kaldırmaz. Bu beyhude çaba zamanla ruhuna sızar, seni sinsice zehirler ve en nihayetinde hasta eder. İçine atarsın, dolarsın, sabredersin; ama bir gün gelir, o baraj kapakları patlar ve kendini tutamazsın. Bünyen, bunca zaman ona yaptığın bu haksızlığa karşı sana fiziksel ve ruhsal tepkiler vermeye başlar da ne olduğunu anlayamazsın.

Unutma ki, sen ne kadar çabalarsan çabala, bencil bir insanın gözünde bu çaban bir asalet değil, aksine bir "pasiflik" ve vazgeçilmezlik olarak görünür. Zaten bencil bir kalbe ne işlersen işle, ona ne kadar sevgi, emek ve anlayış verirsen ver; o kalp hiçbir zaman sana ayna olamayacaktır. Bir duvar, ona çarpan ışığı nasıl yansıtmaz da sadece soğurursa, bencil bir insan da senin tüm güzel enerjini öylece emer ve seni karanlıkta bırakır.

Burada dur ve şu kadim gerçeği hatırla;

Yunan mitolojisinde Narkissos’un hikayesi anlatılır. Narkissos, sudaki kendi yansımasına aşık olan ve etrafındaki hiçbir sevgiyi, hiçbir emeği göremeyen o bencil ruhun sembolüdür. Yanındaki Echo, onun için eriyip biterken Narkissos sadece kendi varlığıyla meşguldür. İşte bencil bir insanla ilişki içinde olmak, sürekli o suya bakıp kendinden başka hiçbir şeyi göremeyen birine sesini duyurmaya çalışmaya benzer. Ne yaparsan yap, onun hayranlığı da ilgisi de sadece kendinedir; senin emeğin o suda bir damla bile dalga yaratmaz.

Sana öğüdüm şudur: Yolun yarısından dönmek, bir yenilgi değil; rotayı doğru yere, yani kendine çevirmektir. Yarım kalmış bir yolu, yanlış bir yol arkadaşıyla tamamlamaya çalışmaktasın. Bir bahçıvanı düşün; kurumuş, kökü çürümüş bir ağacı ne kadar sularsa sulasın, onu tek başına yeşertemez. Ağacın yeşermesi için toprağın da canı, ağacın da niyetinin olması gerekir. Canı çekilmiş bir hikayeye can suyu vermeye çalışarak kendi ömrünü kurutma.

Hayat, taşınması imkansız yükleri tek başına göğüslemek için çok kısa, kendi ruhunu bencil bir kalbin vitrininde harcamak içinse fazla değerlidir. Günü geçen, vadesi dolan bir hikayenin son sayfasını kapatmak; gitmek ya da kaçmak demek değildir. Bu, kendine duyduğun saygının, ruhuna verdiğin değerin en somut göstergesidir. Bırak arkandan "yolu yarıda bıraktı" desinler. Bırak "Savaşı kaybetti" diye fısıldasınlar. Unutma ki, yanlış bir savaşta galip gelmektense, doğru bir zamanda kendi sınırlarına çekilmek en büyük zaferdir. Kendini kurtarmak için o yükü yere bıraktığın gün, aslında kaybetmiş değil; bencil bir kalbin esaretinden, kendi hürriyetine doğru ilk adımı atmış olacaksın. Çünkü insan, ancak kendi omuzlarındaki yabancı yükleri indirdiğinde gerçekten ayağa kalkabilir.