Bostancı'da bir gün...

Sıkıcı günlerden bir gün yine...

Sabah yataktan kalktığımda, sıcacık yatağıma doğru özlemle baktım..

Uyumak istiyorum...

İşe gitmeliyim ama...

Ayaklarım geri geri gitmesine rağmen, kendimi bir an önce dışarı attım...

Otobüsü bekliyorum. İnanılmaz bir trafik var. Gene kilit halinde...

Gözlerimi ileriye doğru diktim sanki nedenini görebilecekmişim gibi..

?Sanırım kaza var?

Umarım ölen veya yaralanan yoktur duası dudaklarımdan dökülürken, otobüs geldi.

Evim Bostancı'ya yakın. İşimse Bostancı'da...

Şanslı İstanbullulardanım anlayacağınız...

Bostancı Gösteri Merkezi'nde inip, iş yerime kadar biraz yürüyorum...

Otobüs her zaman ki istikametinden farklı olarak, gösteri merkezinden sola dönmesi gerekirken, dönmedi... Kadıköy istikametinde düz devam etti.

Neden?

O tarafa baktığımda anladım nedenini...

Polisler her tarafta...

Anlamaya çalışırken neler olduğunu, bir patlama sesi geldi...

Korkudan çığlıklar yükseldi otobüste...

?Bomba?

Büroya geldiğimde ellerimin titremesine engel olamıyorum...

Bomba sesleri, ambulanslar, itfaiye arabaları...

Camdan dışarı bakıyoruz sürekli. Bir gözümüz de televizyonda...

Trafik hala işliyor..

İnsanlar olay yerine doğru koşuyor...

Merak! Bu yüzünden ölebilirler.. Ölen o genç gibi..

Sadece o sokağı ve gösteri merkezine giden caddenin küçük bir bölümü kapalı...

Diğer yerlerde hayat devam ediyor alabildiğine telaşla...

Bostancı'da bir gün yaşandı ve bitti...

......

Ertesi gün hiçbir şey olmamış gibiydi, Bostancı... Orada bir polis şehit olmamış, küçücük bir genç ölmemiş sanki...

Canım Türkiye'm alabildiğine yaşamakta hala... Geçmişi düşünmeden gelecekten korkmadan...