bu dünya da yerim yok.

Sokak kedisinden farkım yok sensiz. Kim elini uzatsa dost sanıyorum. Sığınacak bir yer arıyorum, bulunca sen olmadan uyuyamıyorum. Benim ki kaderden de öte zavallı bir hal artık.

Sana yazdığım mektupları, yarısı sigara yanığı ceketimin yırtık cebinde taşıyorum, san ki ilk kez yazılmış gibi her gün tekrar tekrar şahedet edip okuyorum. Ağlamak istiyorum, onu da beceremiyorum yanağımı elin silmediğinden.

Cami avlusuna terkedildi bütün umutlarım. Tanrı bile merhametini çekti toprağından. Çok sürmez bir kaç sigara sonra kanser olurum adımı bile duymazsın gül kokulu odanda bembeyaz rüyalar görürken.

Seni sevmenin en güzel tarafı acındırmadan kimseye kendimi sonucuna katlanmak bu hüznün. Bileklerimi kessem bir gece yıldız kayarken kanım akmaz yaramı sarmayınca.

Çöpten yemek topluyorum kimsenin yüzüne bakacak halde değilim, yaşamak istemiyorum ama beni genede hayata bağlayan yalnız sensin. Evim yandıktan sonra bağrım yanmış kimin umrunda.

Şimdi bunları günahını almak için söylemiyorum. Hatta cüzdanımda adersini ve telefonunu bile taşımıyorum. Kimsesiz sansınlar beni, sensiz zaten bu dünya da yerim yok.