Değer(s)izm

Sen daha iyilerine layıksın, sözünden hep nefret etmişimdir. Bana da söylense, başkasına da söylense bu söz pek doğruluk teşkil etmez. Ben daha iyilerine layıksam, başkalarıyla daha çok mutlu olacaksam, neden baştan bu söz söylenmiyor ki? Madem kötü birisin, mademki senden daha iyileri var, neden işler ve duygular gelişmeden bunu bana söylemeyi akıl edemedin? Tek amacın bizleri dert sahibi yapmak mı? Dert sahibi yapıp kahırlı halimize keyiflenmek mi yoksa?

Evet, bizler daha iyilerine layığız. Sizlere muhtaç değiliz. Biz daha çok değer bilenlerle yaşamımızı geçirmeliyiz. Bu yüzden ne bu sözü, ne de diğer şeyleri kabul göremeyiz. Göz ardı edip de kendimizi küçültemeyiz. Bizim bir değerimiz var. Bu değeri kimse anlayamadığından kıyı bir haldeyiz. Köşede, kimsenin göremediği dip hallerdeyiz.

Ama elbet bir değer bilen çıkacaktır aranızdan, ya da en azından sen daha iyilerine layıksın, demeyen birileri...

Biliyorum hep sitem, hep haykırış halindeyim, bir o kadar da çelimsiz kelimelerim ama sözlerimle bazı şeyleri aşılamaya çalışıyorum sizlere. Değer görmek veya görmemek değil mesele. Asıl mesele insanoğlunun bunun anlamını kavrayıp kavrayamaması.

Herkese göre değişen değer kavramı tek bir anlamda birleşemediğinden dolayı çıkıyor bunca karışıklık. O yüzden bana veya bir başkasına değer verdiğini iddia eden kişi ne doğrultuda bunu savunuyor? Ya da ona göre değer nedir? Şunu da kabul etmek gerekir ki şu hayatın bir karmaşası var ve bu karmaşanın içerisinde değer anlamını yitiriyor. Hem anlamını hem de değerini kaybediyor.

Bu yazıyı kişiselliğe vurmak değil niyetim. Sadece durduğunuz noktada size kimlerin hakikatli bir şekilde değer verdiğini tespit edin. Fakat şunu da unutmayın ki, değer kavramı kişiden kişiye değişir, beyinden beyine keşif değiştirir. Bundandır ki değer görmek biraz imkânsızdır. Ama buna rağmen hem değer gören, hem de değer veren insanları (bunları yapamayan biri olarak) kutluyorum.