Güneşe Dön Yüzünü

O gün sohbet etiğim arkadaşım her zaman ki gibi yaşamın bir türlü yüzünü dönmediğini ona gülmediğini anlatıyordu Anlattığı her cümleye defalarca aşinaydım. Her görüştüğümüz de kendisine güneşe arkanı dönersen güneş arkanı ısıtır, kalbini değil.Sen ısıtmak istediğin yeri göstermezsen, o gördüğü yeri ısıtır derdim. İster zengin ol, villalarda,ipek çarşaflar da uyu .İster fakir ol, kulübede ağaç bir sedirde uyu.

Uyandıktan sonra sor zengine, uyurken ipek çarşafı hissetmiş mi..?. Ya fakir ağaç sedirin sertliği uykusuna mi işlemiş. Uyuduktan sonra ne önemi kalıyor bunların sence bu hayatta..? Zengin beslenirken etle, fakir bir domates bir ekmekle, sonucuna bakarsanız yaşıyorsunuz her ikinizde. Zengine verseniz domates ekmeği ölür kahrından, fakire verseniz etle köfteyi o da alışık değildir ağır gelir midesine. Biriniz zengin biriniz fakir her biriniz bir dengesiniz. Ne zengin fakir gibi çalışabilir, ne fakir zengin gibi kazanabilir .Yönünü eğer dönmezsen güneşe yüzün hiç gülmez ömrünce. Yani güzel arkadaşım demem o ki sen bulduğunla mutlu olmayı bileceksin, zenginde olduğunla. Önündeki tabaktan yiyeceksin. Bileceksin ki hepsi bir imtihan. Bileceksin ki herkes aslında birbirinden hiç bir farkının olmadığını. Bileceksin ki toprağa düşen bedenleri, toprak hiç bir farklılık göstermeden aldığını .Bu yüzden yüzünü güneşe dön, ve hatta zıpla onu yakala, vakit geçe kalmadan.