Hamdolsun ve Yabanım

Gidişine bir hediye vermek istiyorum. "Hamdolsun" köprülerini bir kurallı cümleyi yıkar gibi yıkıyorsun ve ben sana bir hediye vermek istiyorum. Gönlümün müsait zaman diliminde bana yaşadığımı hissettirdin; hamdolsun. Konukluğun buraya kadar, kopukluğun bir sevdanın hatırı sayılır "hoşça kal"ı kadarmış. Gitmek sana çok yakıştı. Efendice, sessizlik içinde ve başın dik, makul, mağrur, mağlup... Kırışmış vedanın ütüsünü yapıp giderken; bu hâlinle gitmek sana çok yakıştı. İnsan elbette kendine yakışanı yapmakla mükellef. Gurur müezzinleri bu aşkın selasını okurken, ağlamayı unutan gözlerimin görevini artık yerine getiremeyişinden dolayı senden özür dilediğini de bil.

​Her sevenin bir kova su döker gibi ardından vedaya hükmeden gözyaşları olur ama ben o seven değilim artık. Fiilimsi, dolaylı tümleçli, yüklem ve özneli sitemlerimi haşrolunan ve nidası istimlak edilen yalan sevdaların yoluna koymaya elverişli yabanım sana.

​Sakallarından bir icazet, kaz ayaklarından bir yol geçse bile; dokunmaya kıyamamaktan celp, mahkemeden onama alsa da gönül kâtibi, yazılamazsın. Nisanların aylara katık edilen ve son bir engele kapısını ardına kadar açan matemi gözün aydın olmuş. Reklamları giren, enerjisi yüksek ihtimalle cahilin aklını başından alan aşklar; yavuklusunu iten ve gitmeyi hep çok seven aşk cahillerinin olmuş ve ben artık sana yabanım.

Dilara AKSOY