Hayata Dair 4 (Acaba)

'Ne gariptir bu hayat' diye başlayacağım bugün tüm cümlelerime. Utanmadan haykıracağım hayata olan kırgınlığımı hatta kızgınlığımı. Ruh gibi dolanmak vardır ya hani deyimler sözlüğünde, işte ruh gibi dolanıyor bugün bedenim her adımımda. Yaşamak her zaman zordu evet fakat bu gün bir ayrı zor sanki kalbime... Şah damarım durmak istercesine isyanlarda yine.

Yalandan yaşadığım kabulümdür elbette. Lakin hiç yalandan kurmamıştım cümlelerimi şu saniyeye kadar olan ömrümde. Artık yalandan kuruyorum cümleleri çünkü hayatın kendisinden öğrendim yalan söylemeyi.

'Ne gariptir şu hayat, şu hayatta ki tüm var oluşlar ne gariptir!' Tüm arkadaşlıklar, dostluklar hatta kardeşlikler ne gariptir!'

Efkâr doldu odamın her bir metre karesi. Neyin eksikliği bilmem ama bir şeyler eksik sanki... Sevmek fiilini nefret edercesine siliyorum artık sözlüğümden. Sevmiyorum hiçbir şeyi... ( Bu yalandan kurduğum en büyük cümle gibi.)

Tatmadığım bir boşlukta boş boş yaşıyorum. Gecelerim hep karanlıktı tamam ama şimdi gündüzlerim de kararmaya başladı artık. İşte budur aslında sitemlerim ana fikri...

'Zaman diye bir şey yoktur' demişti bir gün fizik öğretmenim. O gün mal kafalılık edip 'Hadi oradan' demiştim kendimce. Şimdi anlıyorum bu cümlenin tamamen doğruluğunu. Demek ki gün gelir de gündüzleri de gece olunca anlıyormuş insan bu cümlenin ne kadar yerli yerine oturmuş bir taş olduğunu.

Kısasından bir hayattı aslında şu ana kadar yaşadığım. Lakin baya çok şey yaşamışım. Duruyorum bu cümleyi kurduktan sonra ve kalemimden bir cümle daha çıkıyor ki: 'Acaba daha ne çok şeyler yaşayacağım?'

...kederin kalemi...

Not: Sadece benliğimle...