Hayata ve Sana Dair

Bazen dil yetersiz oluyor kelimeleri söylemekte... İnsan bazen kaybediyor kendini basit bir cisim misali. İşte o kaybedilen zamanlarda kalemi kullanırdım kimsenin görmediği, duymadığı düşüncelerimi yazmak ifasıyla... Çoğu zamanda hayal kurardım yazarken? Bitmez tükenmez yaşamlar, aşklar uydururdum, hep uydurdum da. Hep birilerinin zincirlerini kıran oldum kendi hikâyemde, ama o aşklardan yoksundum. Belki de kendimi kandırmaktan korktum. Hayatta hep devamsızlığım oldu ama yaşamaktan korkup umudumu kaybetmedim. Asla sonsuzda olacağım demedim, ama hep istedim. Yalnızlık çoğu zaman kapımda sıra sıra dizilmiş çözülmemi bekledi... Çoğu zaman da hep istediğini alarak terk etti beklediği yeri. Çaresiz göründüm çoğu zaman herkese ama içimde güçlü olduğumu biliyordum. Ya da sadece kendimi kandırıyordum belki de. Gece arkadaş oldu benimle ve sonsuz kereler paylaştım yüreğimdekileri... Umuda giden taşıtları hep zamanında yakaladım, tam vaktinde ordaydım hep... Ta ki son zamana kadar...

İçimde bir mutluluk güneşi, gece yatarken düşlerim. Kendimi bulmamı sağlıyordu, sağlıyordu diyorum çünkü emin olmadığım hayatımda kaybolmakla kaybolmamak arasında gerçekten kendimi kandırdığımı gösterdi bana. Belki mübalağa yapıyorum! Ama önemi yok! Çünkü tek başıma değilim artık. Hayalimdeki hayal arkadaşım değil beklediğim, kurgularımda seviştiğim o yorgun ruhta yok. Düşündüğünü, düşündüğümü, düşündüğüm gecelerde o an ne yaptığını bilmediğim ama kalbi attığı sürece kalbimin atacağı kişi özlediğim? İçtiğim her sigaramda kötü anılarımı söndürmeye başladım artık... Ne tuhaf değil mi? derdim eskiden olsa. Yağmur yağdığında sokaklardan korkardım. Canım acırdı kamçı misali vurunca tenime damlalar... Tepeme yıldırım düşecekmiş gibi yaşardım. O da olabildiğince varsayımmış mesela... Seni andığım her saatte yağmurun yağmasını ister oldum. Gökten ''Senler'' düşecek gibi geliyor bana, senlerden sen olacaksın yanımda ve sel olup saracaksın tenimi... Küçük bir çocuğun tedirginliği kadar ruhum ve bir yağmur tanesi kadar korkularım. Usta eli değmiş gibi hayatıma, şekillenmeye ve şekillendirmeye de başladım. Bir yanılgı olabileceği sorgusundan da çok uzaktayım? Şimdi hayatımı arındırıyorum. Değerini kaybettiğim anlamını unuttuğum şeyler düşüyor aklıma ki fazlasıyla istiyorum. Ya sevdiğimin mutluluğunu ya da kendi yıkımımı hazırlıyorum, tam olarak bilmiyorum.

Ağlayan birini güldürmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerli geliyor bana.

Benim her şeyim olmaya devam et.